W portrecie szwedzkiego wiolonczelisty Fritza Schnekluda, którego Gauguin poznał za pośrednictwem zaprzyjaźnionego kompozytora, Williama Mollarda (1862-1936), artysta podjął próbę przedstawienia bliskiego mu świata muzyki. Wizerunek muzyka wykonał z fotografii. Pracując nad nim, miał z pewnością w pamięci Autoportret z wiolonczelą Courbeta, który należał do jego protektora, Gustave'a Arosy. Nie chodziło mu o uzyskanie wiernego podobieństwa. Często powtarzał, że "(...) malarstwo powinno dążyć raczej do sugerowania niż do opisywania, jak to czyni muzyka".Gauguin, sam muzyk amator, w portrecie Schnekluda starał się za pomocą koloru i linii oddać wrażenie ruchu oraz dać widzowi złudzenie, że z instrumentu wydobywają się tony. Dźwięki wypełniające przestrzeń wokół wiolonczelisty zostały przedstawione pod postacią plam o wyblakłych odcieniach i plątaniny linii w tle.

następny obraz